روزی یک خبرنگار در انگلستان از شری ماتاجی پرسید: «آیا تا به حال ناامیدی‌ای داشته‌اید؟» شری ماتاجی پاسخ داد: «من هرگز قرار ملاقاتی یا ناامیدی‌ای نداشته‌ام!» خنده‌ای که پس از آن شنیده شد، ویژگی بسیاری از گفت‌وگوهای شری ماتاجی بود که می‌توانست طنزآمیز، غیرمعمول و اغلب با پیچشی شگفت‌انگیز باشد.

شری ماتاجی توانایی شگفت‌آوری در آشکار کردن ارتباطاتی بین موضوعاتی داشت که اکثر مردم هرگز آن‌ها را نمی‌دیدند. همین ویژگی باعث می‌شد سخنرانی‌ها و داستان‌های او جذاب، افسون‌کننده و به‌یادماندنی باشند. او هزاران سخنرانی ایراد کرد که همواره آموزنده و روشنگر بودند. پاسپورت او که تقریباً یک اینچ ضخامت داشت، مهر مکان‌های بسیاری را که او در سراسر جهان بازدید کرده بود، نشان می‌داد. مأموریت او همیشه یک هدف داشت: رسیدن به بیشترین تعداد ممکن از مردم و اهدای تحقق خود.

او واقعاً هزاران نفر را ملاقات کرد، اما این ملاقات‌ها به سلام و خداحافظی‌های کوتاه محدود نبودند. او با هر فردی، چه دنیادیده و موفق و چه یک روستایی فروتن، ارتباط عمیقی برقرار می‌کرد، زیرا برای او همه مهم بودند و همه پتانسیل داشتند.

این پتانسیل بود که شری ماتاجی را به کار خود الهام می‌بخشید: ظرفیت هر فرد برای تبدیل شدن به روح، متصل شدن و دستیابی به تحقق خود. برخی شری ماتاجی را می‌شناختند، برخی دیگر نه. این شناخت به وضعیت درونی فرد بستگی داشت، نه به اینکه شری ماتاجی چه کسی بود.