هنرمندان باید نگاه و سلیقهٔ عمومی را به سطح معیارهای هنری خود ارتقا دهند، نه اینکه برای پاسخ‌گویی به خواسته‌های سطحی و ارزانِ عموم، از معیارهای خود پایین بیایند و بدین ترتیب آزادی خویش را تسلیم کنند.

این امر می‌تواند از طریق ارتباط هنرمندان آگاه با نهادهای آموزشی و اجتماعی تحقق یابد. اندیشه‌های چنین هنرمندانی را می‌توان از طریق مقالات در مجلات و روزنامه‌ها گسترش داد. همچنین از راه نمایشنامه‌ها، فیلم‌ها و برنامه‌های رادیویی می‌توان مردم را برای درک هنر اصیل آموزش داد. بدین‌گونه، کرامت و شأن هنر حفظ خواهد شد.

از طریق ارتباط با عموم مردم در قالب این انجمن‌ها و نهادها، بُعد اجتماعیِ وجودِ هنرمند رشد خواهد کرد و او را به انسانی ژرف‌بین‌تر و حساس‌تر تبدیل خواهد نمود. او به کوچک‌ترین ناآرامی در کشور و کوچک‌ترین عدم تعادل در جامعه واکنش نشان خواهد داد.

اگر بیماری مبتلا به جذام را در خیابان ببیند، قلبش چنان سرشار از همدردی خواهد شد که می‌تواند از طریق هنر خود فضایی بیافریند که در آن مددکاران اجتماعی، پزشکان، دانشمندان و مسئولان امور کشور ناگزیر شوند برای حل مشکل جذام چاره‌ای بیندیشند.

اگر هنرمندی ببیند که هم‌میهنانش از میهن‌دوستی بی‌بهره‌اند یا دچار ترس و ضعف شده‌اند، می‌تواند از طریق هنر خود احترامی عمیق نسبت به ارزش‌های والا در ذهن آنان ایجاد کند. چنین است نیروی الهام‌بخش و برانگیزانندهٔ یک هنرمند.

هنرمندان زیباترین گل‌های آفرینش، شیرین‌ترین رؤیاهای آفریدگار و عزیزترین بخش‌های جامعهٔ انسانی هستند. شاید خود ندانند که تا چه اندازه مورد محبت، ستایش و پیرویِ مخاطبانشان قرار می‌گیرند...