Artyści powinni podnosić poziom wrażliwości odbiorców do własnych standardów estetycznych, a nie zniżać się do powierzchownych oczekiwań publiczności, tracąc w ten sposób swoją wolność twórczą.

Można to osiągnąć poprzez współpracę oświeconych artystów z instytucjami edukacyjnymi i społecznymi. Ich idee mogą być rozpowszechniane za pośrednictwem artykułów w czasopismach i gazetach. Poprzez teatr, film i audycje radiowe można kształtować w ludziach zdolność rozumienia prawdziwej sztuki. W ten sposób zachowana zostaje godność sztuki.

Dzięki kontaktowi z szerokim społeczeństwem poprzez takie działania rozwija się społeczny wymiar osobowości artysty, stając się bardziej przenikliwy i wrażliwy. Reaguje on na najdrobniejsze niepokoje w narodzie i subtelne zaburzenia równowagi społecznej.

Gdy artysta zobaczy na ulicy osobę dotkniętą trądem, jego serce wypełni się głębokim współczuciem i poprzez swoją sztukę będzie mógł stworzyć taką atmosferę, która skłoni pracowników społecznych, lekarzy, naukowców oraz osoby odpowiedzialne za państwo do poszukiwania rozwiązań tego problemu.

Jeśli artysta dostrzega brak patriotyzmu lub odwagii u swoich rodaków, może poprzez swoją twórczość wzbudzić w nich głęboki szacunek i właściwe wartości. Taka jest inspirująca moc artysty.

Są oni najpiękniejszymi kwiatami stworzenia, najsubtelniejszymi marzeniami Stwórcy i najcenniejszą częścią ludzkiego społeczeństwa. Być może nie zdają sobie sprawy, jak bardzo są kochani, podziwiani i naśladowani przez swoich odbiorców…