آگاهیِ بی‌اندیشه نخستین حالت زیبایی است که باید به آن دست یابید. این حالت به شما آرامش می‌بخشد و وضعیتِ شاهد بودن را در اختیارتان قرار می‌دهد تا نمایش زندگی را تماشا کنید، از گوناگونی انسان‌ها لذت ببرید و هم‌زمان در درون خود رشد کنید.

شما از هر آنچه به زیبایی آفریده شده است لذت می‌برید. دربارهٔ آن فکر نمی‌کنید. واکنش نشان نمی‌دهید. واکنش شما تنها شادی است. چه زیبایی شگفت‌انگیزی! به این فکر نمی‌کنید که چه کسی آن را ساخته است یا چقدر هزینه داشته است؛ هیچ‌یک از این‌ها مطرح نیست. شما بی‌اندیشه می‌شوید. و آگاهیِ بی‌اندیشه چیزی جز جاری شدنِ احساسی سرشار از شادی نیست؛ شادی‌ای که نه خوشحالی است و نه ناخوشی، بلکه حالتی یگانه و ناب است.

نمی‌توان آن را با کلمات توصیف کرد، اما می‌توانید آن را در درون خود به‌راستی احساس کنید؛ آن شادیِ ناشی از بودن در مقامِ خویشتنِ حقیقی. هنگامی که بی‌اندیشه می‌شوید، آنگاه می‌توانید واقعیت را ببینید و احساس کنید.