એક મુખ્ય ક્ષણ
શુદ્ધ પરિવર્તનની શાશ્વત ક્ષણ
5મી મે, 1970ના રોજ, મુંબઈ નજીક ભારતના પશ્ચિમ કિનારે આવેલા દરિયા કિનારે આવેલા શહેર નારગોલમાં, લિમ્બિક વિસ્તારના ઉર્જા કેન્દ્ર સહસ્ત્રારના ઉદઘાટનની એક અનોખી રીતે મહત્વની ઘટના બની.
આ ઘટનાનું મહત્વ વધારે પડતું કહી શકાય નહીં. શ્રી માતાજીના આધ્યાત્મિક વારસામાં જે બધું અનુસરવામાં આવ્યું તે તે ઘટનામાંથી ઉદ્ભવ્યું. એક મહત્વપૂર્ણ વૈજ્ઞાનિક શોધ અથવા કલાના સુંદર કાર્યની જેમ, આ અભૂતપૂર્વ સફળતા વર્ષોથી ફરી રહી છે, જે તેના કાર્ય અને દ્રષ્ટિના સંપર્કમાં આવતા તમામને અસર કરે છે.
શ્રી માતાજીની શોધ અનન્ય હતી અને છે. સહસ્રારનું ઉદઘાટન એ શુદ્ધ પરિવર્તનની ક્ષણ છે, અને તે મનુષ્યને તેમની મર્યાદાઓથી આગળ પહોંચવાની અને કંઈક મહાન સાથે જોડાવા માટેની પદ્ધતિ પ્રદાન કરે છે. ઇવેન્ટ અને તે જે જાગૃતિ પ્રદાન કરે છે તે તે જ હતું જેની તેઓ રાહ જોઈ રહ્યા હતા.
“તેઓએ સમજાવ્યું, "હું માર્ગો અને પદ્ધતિઓ શોધી રહી હતી," તેમણે સમજાવ્યું, "મારી પોતાની ધ્યાનની શૈલી દ્વારા આ અર્થમાં હું તમામ ક્રમચયો અને સંયોજનો પર કામ કરીશ. જ્યારે હું એક વ્યક્તિને મળતી, ત્યારે હું જોતી કે તે વ્યક્તિને કઈ સમસ્યાઓ હતી અને તેઓ તેને કેવી રીતે દૂર કરી શકે. હું તે વ્યક્તિનો આંતરિક અભ્યાસ કરવાનો પ્રયત્ન કરતી..”
શ્રી માતાજી જાણતા હતા કે માનવીય મૂંઝવણને સમજવાની ચાવી સૂક્ષ્મ શરીરના પ્રાચીન જ્ઞાનમાં રહેલી છે. ભૌતિકની બહારનું આ શરીર વાસ્તવિક છે, જે નાડીઓ, ઉર્જા કેન્દ્રો અને કુંડલિની તરીકે ઓળખાતા પ્રાથમિક ઉર્જા સ્ત્રોતથી બનેલું છે. કાર્યો અને માળખું વિજ્ઞાન માટે જાણીતી ભૌતિક પદ્ધતિને પ્રતિબિંબિત કરે છે, પરંતુ સૂક્ષ્મ સ્તરે.
“તેમણે યાદ કર્યું, "હું જે બધું ચાલી રહ્યું હતું તે જોઈ શકતી હતી." "તે દિવસ હતો, કોઈ પણ રીતે અથવા અન્ય રીતે, મેં કહ્યું કે મારે છેલ્લું ચક્ર ખોલવું જોઈએ.".”
આ ચક્ર અથવા ઉર્જા કેન્દ્ર સંસ્કૃતમાં સહસ્રાર તરીકે ઓળખાય છે, તેની જગ્યા મગજના લિમ્બિક વિસ્તારમાં છે. આ ઉર્જા કેન્દ્રનું ઉદઘાટન એ ટ્રિગર હતું જે દરેક વસ્તુને ગતિમાં મૂકશે, સત્યનું પ્રવેશદ્વાર.
“હું એકલી હતી. અને મને ખૂબ સારું લાગ્યું. એક શબ્દ બોલવા માટે આસપાસ કોઈ નહોતું. અને પછી, ધ્યાન દરમ્યાન, મને લાગ્યું કે તે સમય આવી ગયો છે જ્યારે સહસ્ત્રાર ખોલવો જ જોઇએ. જે ક્ષણે હું સહસ્રારના ઉદઘાટન માટે ઇચ્છતી હતી, મેં જે જોયું તે એ હતું કે કુંડલિની મારી અંદર ટેલિસ્કોપની જેમ ઉભરી રહી છે, એક પછી એક ખુલી રહી છે, ઉપર તરફ મુસાફરી કરી રહી છે. તે પીગળેલા, લાલ-ગરમ લોખંડના રંગ જેવી હતી."
“ત્યારબાદ મેં કુંડલિનીની બાહ્ય રચના જોઈ જે ઉપર ઉઠતી રહે છે, દરેક ચક્ર પર અવાજો બનાવે છે. બ્રહ્મરન્દ્રને વીંધવા માટે કુંડલિની ઊભરી આવી."
બ્રહ્મરેન્દ્ર એ માથાની ટોચ પર તાળવાના હાડકાનો વિસ્તાર છે. શ્રી માતાજીએ જે અનુભવ વર્ણવ્યો તે આત્મજ્ઞાન, જ્ઞાન અને જાગૃતિના ખીલવાનો હતો. જેની ઘણા લોકો ઈચ્છા રાખે છે. તે એક એવા ભાગ્ય વિશે વાત કરી રહ્યા હતા, જેને ઘણા લોકો શોધે છે, જે પુરસ્કાર સામાન્ય રીતે વર્ષોના સમર્પણ અને શ્રમ સાથે સંકળાયેલા છે.
“મને તે ક્ષણે લાગ્યું કે ઉપર જે કંઈ પણ ઊર્જા હતી તે દરેક દિશામાંથી ઠંડી પવનની જેમ અચાનક મારી અંદર પ્રવેશી ગઈ. મેં આખી વાત ખોલીને જોયું અને પવનનો એક મોટો મૂશળધાર વરસાદ મારા માથામાંથી ચારે બાજુ વહેવા લાગ્યો. મને લાગ્યું કે હવે હું ખોવાઈ ગઇ છું, હું હવે નથી રહી. એની કૃપા જ હતી. મેં જોયું કે તે મારી સાથે સંપૂર્ણપણે થઈ રહ્યું છે."
શ્રી માતાજી જાણતા હતા કે આત્મસાક્ષાત્કારનો આ અનુભવ, આ ઉચ્ચ જ્ઞાન વિશ્વ સાથે વહેંચવાનું છે.
“ત્યારે મને સમજાયું કે કામ શરૂ કરવામાં કોઈ નુકસાન નથી. મૂંઝવણનો અંત આવ્યો. આખરે એ સમય આવી ગયો. ડરવાનું કંઈ નહોતું. આખરે આ કરવું પડ્યું. હું આ દુનિયામાં માત્ર આ જ હેતુ માટે આવી છું, મનુષ્યમાં સામૂહિક ચેતના જાગે. મેં વિચાર્યું કે જ્યાં સુધી લોકો પોતાનો આત્મ-સાક્ષાત્કાર નહીં કરે અથવા પોતાના સ્વને સમજશે નહીં ત્યાં સુધી આ કાર્ય અશક્ય બની જશે. આ જગતમાં બીજા જે કંઈ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો હશે તેનો કોઈ ફાયદો થશે નહીં.
શ્રી માતાજીએ તેમનું આધ્યાત્મિક કાર્ય કેવી રીતે શરૂ થયું તેનું વર્ણન કર્યું. “મેં તે એક વૃદ્ધ મહિલા પર કામ કર્યું જે મને સારી રીતે જાણતી હતી. જ્યારે તેને તેની અનુભૂતિ મળી ત્યારે હું સંતુષ્ટ હતી. મને લાગ્યું કે અન્ય ઘણા લોકો પણ તેમની અનુભૂતિ મેળવી શકે છે. એક વ્યક્તિને અનુભૂતિ આપવી સરળ હતી. એક વ્યક્તિને જાગૃત કરવું ખૂબ જ સરળ હતું, પરંતુ તેને સામૂહિક સ્તરે જનતા પર કામ કરવા માટે, કેટલાક વધુ કામની જરૂર હતી.
દરેક વ્યક્તિએ એક જ અનુભૂતિ સાથે લાભ મેળવવો હતો, પરંતુ તે સાચું છે કે આ પ્રકારની કામગીરી સામૂહિક સ્તરે પહેલાં ક્યારેય કરવામાં આવી ન હતી. મેં આ બધું ધ્યાન દ્વારા પ્રાપ્ત કર્યું છે.”
તેમનું કાર્ય પાયાના સ્તરે ઘણા વર્ષો સુધી શાંતિથી ચાલુ રહ્યું. “મારી અંદર રહેલી શક્તિઓ વિષે ક્યારેય કોઈ જાણતું ન હતું. કોઈ મને જાણતું નહોતું કે મારા વિષે કોઈ વિચાર પણ નહોતો. કે તેઓ જે કહેતા હતા. તેના માટે મોટાભાગના લોકો તૈયાર ન હતા. તેમનો સંદેશ, ક્રાંતિકારી અને હિંમતવાન બંને, મોટાભાગના માનવીઓની પોતાની જાતને સમજવા માટે પણ એક મૂળભૂત પડકાર હતો.
"પરંતુ જ્યારે તે સ્ત્રીમાં કુંડલિની જાગૃત થઈ," શ્રી માતાજીએ યાદ કર્યું, "મને લાગ્યું કે તેનામાં કોઈ પ્રકારની સૂક્ષ્મ શક્તિ પ્રવેશી ગઈ છે. પછી વધુ બારને તેમની અનુભૂતિ થઈ. તેઓ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા કારણ કે તેમની આંખો ચમકવા લાગી. તેઓએ તેમનામાં પ્રવેશેલી અનન્ય સંવેદનશીલતાની શક્તિ દ્વારા બધું જ સ્પષ્ટપણે સમજવાનું અને જોવાનું શરૂ કર્યું, જેના દ્વારા તેઓ બધું અનુભવી શકે છે.”
આત્મ-સાક્ષાત્કાર દ્વારા, લોકો તેમના સાચા આત્મા બન્યા. તેઓને સમજાયું કે તેઓ પહેલા શું જાણતા નહોતા. તેઓ પોતાને એકબીજામાં જોવા લાગ્યા. અને તે સાથે, સાચું એકીકરણ શરૂ થયું.
"મને એક વાત ચોક્કસ સમજાઈ કે આ બાર લોકોના બાર જુદા જુદા સ્વભાવ હતા અને કોઈક રીતે તેમની સાથે બેસીને, તેઓને જણાવવું જોઈએ કે આત્મા જે પ્રકાશની શક્તિ ધરાવે છે તે કેવી રીતે એકીકૃત થવી જોઈએ," તેમણે કહ્યું. “એવું છે કે જ્યારે આપણે સોયની મદદથી ફૂલોને એક જ હારમાં નાખીએ છીએ… જ્યારે તેમને તેમની અનુભૂતિ પ્રાપ્ત થઈ, ત્યારે મેં જોયું કે તેમની અંદર, દરેકની અંદર, તે એક પછી એક એક તારમાં એકીકૃત થઈ રહ્યું છે.