Isang Mapagpasyang Sandali
Isang Walang-hanggang Sandali ng Dalisay na Pagbabago
Noong ika-5 ng Mayo, 1970, sa bayang-dagat ng Nargol sa baybaying-kanluran ng India malapit sa Mumbai, naganap ang isang natatanging mahalagang pangyayari — ang pagbubukas ng Sahasrara, ang sentro ng enerhiya ng limbic area.
Hindi masusukat ang kahalagahan ng pangyayaring ito. Ang lahat ng sumunod sa espiritwal na pamana ni Shri Mataji ay nagmula sa pangyayaring iyon. Tulad ng isang mahalagang natuklasan sa agham, o isang magandang likhang-sining, ang walang-katulad na tagumpay na ito ay umalingawngaw sa mga taon, umaapekto sa lahat ng nakikipag-ugnayan sa kanyang gawain at pangitain.
Natatangi ang natuklasan ni Shri Mataji, noon at ngayon. Ang pagbubukas ng Sahasrara ay isang sandali ng dalisay na pagbabago, at nagbibigay ito ng isang paraan para sa mga tao na malampasan ang kanilang mga limitasyon at makakonekta sa isang bagay na mas dakila. Ang pangyayari at ang kamalayang ibinigay nito ay siyang kanyang hinihintay sa mahabang panahon.
Naghahanap ako ng mga paraan at pamamaraan, paliwanag niya, "ginagawa ko ito sa aking sarili sa pamamagitan ng aking sariling estilo ng meditasyon sa diwa na aking iisipin ang lahat ng permutasyon at kombinasyon. Kapag nakikilala ko ang isang tao, titingnan ko kung anong mga problema ang taong iyon at kung paano nila ito malalampasan. Susubukan kong pag-aralan ang kalooban ng taong iyon."
Alam ni Shri Mataji na ang susi sa pag-unawa sa suliranin ng tao ay nasa sinaunang kaalaman ng subtle body. Ang katawang ito na higit pa sa pisikal ay totoo, binubuo ng mga channel, mga sentro ng enerhiya at isang pangunahing pinagmumulan ng enerhiya na kilala bilang Kundalini. Ang mga function at estruktura nito ay sumasalamin sa pisikal na sistemang kilala ng agham, ngunit sa isang mas subtle na antas.
Nakikita ko ang lahat ng nangyayari, naalala niya. "Iyon ang araw na, sa kung anong paraan, sinabi kong kailangan kong buksan ang huling chakra.”
Ang chakra o sentro ng enerhiyang ito ay kilala sa Sanskrit bilang Sahasrara, na ang upuan ay nasa limbic area ng utak. Ang pagbubukas ng sentro ng enerhiyang ito ang naging pananggalang na panimula ng lahat, isang tarangkahan patungo sa katotohanan.
Nag-iisa lamang ako at ang pakiramdam ko ay napakabuti. Walang sinuman sa paligid na magsasalita. At pagkatapos, sa meditasyon, naramdaman kong dumating na ang oras na dapat nang buksan ang Sahasrara. Sa sandaling naisin ko ang pagbubukas ng Sahasrara, ang napansin ko ay ang Kundalini ay tumaas na parang teleskopyo sa kalooban ko, bumubukas nang paisa-isa, patungo sa itaas. Ito ay parang kulay ng natutunaw, napakainit na bakal.
“Pagkatapos ay nakita ko ang panlabas na estruktura ng Kundalini na patuloy na tumataas, lumilikha ng mga tunog sa bawat chakra. Ang Kundalini ay tumaas upang tumagos sa Brahmarandra."”
Ang Brahmarandra ay ang bahagi ng fontanel bone sa tuktok ng ulo. Ang karanasang inilarawan ni Shri Mataji ay ang self-realization, ang pamumukadkad ng kaalaman at kamalayan na hangad ng maraming tao. Sinasabi niya ang tungkol sa isang tadhanang hinahanap ng marami, ang gantimpalang karaniwang nauugnay sa mga taon ng dedikasyon at pagpapagal.
“Naramdaman ko sa sandaling iyon na anumang enerhiya na naroroon sa itaas ay biglang pumasok sa akin tulad ng malamig na hangin mula sa bawat direksyon. Nakita ko ang buong bagay na bumukas at isang malakas na daluyong ng ulan ng hangin ang nagsimulang dumaloy sa buo kong ulo. Naramdaman kong naligaw na ako ngayon, wala na ako. Ito lamang ang biyaya na naroroon. Nakita kong ganap itong nangyari sa akin.”
Alam ni Shri Mataji na ang karanasang ito ng self-realization, ang mas mataas na kaalamang ito, ay kailangang ibahagi sa mundo.
“Doon ko napagtanto na walang masama sa pagsisimula ng gawain. Tapos na ang kalituhan. Sa wakas ay dumating na ang oras. Walang dapat katakutan. Ito ay dapat talagang gawin. Naparito ako sa mundong ito para lamang sa layuning ito, upang gisingin ang collective consciousness sa mga tao. Naisip ko, hanggang hindi natatanggap ng mga tao ang kanilang self-realization o naiintindihan ang kanilang Sarili, imposible ang gawaing ito. Anuman ang ibang subukang gawin ng isang tao sa mundong ito ay walang kabuluhan.
Inilarawan ni Shri Mataji kung paano nagsimula ang kanyang espiritwal na gawain. Sinubukan ko ito sa isang matandang babae na kilalang-kilala ako. Nang matanggap niya ang kanyang realization, doon ako nasiyahan. Naramdaman kong marami pang iba ang pwedeng makatanggap din ng kanilang realization. Madali ang magbigay ng realization sa isang tao. Napakadaling gawing may kamalayan ang isang tao, ngunit upang gawin ito sa isang antas na collective sa maraming tao, kailangan ng karagdagang gawain.
Kailangang matanggap ng lahat ang benepisyo sa iisang realization, ngunit totoo na hindi pa kailanman nagawa ang mga ganitong uri ng gawain sa isang antas na collective. Nakamit ko ang lahat ng ito sa pamamagitan ng meditasyon."
Tahimik na nagpatuloy ang kanyang gawain sa loob ng maraming taon sa antas na grassroots. "Walang sinumang nakaalam tungkol sa mga kapangyarihang taglay ko sa aking kalooban. Walang sinumang nakakakilala sa akin o may anumang ideya tungkol sa akin." Hindi rin handa ang karamihan sa mga tao para sa kanyang sinasabi. Ang kanyang mensahe, kapwa rebolusyonaryo at matapang, ay isa ring pangunahing hamon sa pag-unawa ng karamihan ng mga tao sa kanilang sarili.
“Ngunit nang magising ang Kundalini sa babaeng iyon, naalala ni Shri Mataji, "naramdaman kong may isang uri ng subtle na kapangyarihan na pumasok sa kanya. Pagkatapos, labindalawa pa ang nakatanggap ng kanilang realization. Nagulat sila nang magsimulang kumislap ang kanilang mga mata. Nagsimula silang magkaroon ng kamalayan at makita nang malinaw ang lahat sa pamamagitan ng kapangyarihan ng isang natatanging sensitivity na pumasok sa kanila, kung saan kanilang nararamdaman ang lahat.”
Sa pamamagitan ng self-realization, naging tunay na Sarili ang mga tao. Napagtanto nila ang hindi nila alam noon. Nagsimula silang makita ang kanilang sarili sa isa't isa. At dito nagsimula ang tunay na integrasyon.
“Napagtanto ko ang isang bagay nang tiyak, na ang labindalawang taong ito ay may labindalawang magkakaibang katangian at kahit papaano sa pamamagitan ng pakikisama sa kanila, dapat silang sabihan kung paano dapat i-integrate ang kapangyarihan ng liwanag na taglay ng espiritu, sabi niya. "Ito ay tulad ng pagtahi natin ng mga bulaklak sa iisang garland gamit ang karayom… Nang matanggap nila ang kanilang realization, napansin kong sa loob nila, sa loob ng bawat isa, ito ay unti-unting nagiging integrated sa iisang string, paisa-isa.