Kunstenaars moeten de publieke opinie op een hoger peil brengen en zich niet verlagen tot de lage eisen van het publiek, waarmee ze hun vrijheid zouden opgeven.

Dit kan worden bereikt door contact op te nemen met onderwijs- en maatschappelijke instellingen door de verlichte kunstenaars. Via artikelen in tijdschriften en kranten kunnen de ideeën van deze kunstenaars worden verspreid. Via toneelstukken, films en radiotoespraken kunnen mensen worden opgeleid tot begrip van echte kunst. Zo kan de waardigheid van kunst behouden blijven.

Door via deze samenlevingen in contact te komen met het grote publiek, zal het sociale zelf van een kunstenaar zich ontwikkelen tot een scherper en gevoeliger wezen. Het zal reageren op de geringste onrust in het land, op het geringste onevenwichtig in de samenleving.

Wanneer hij op straat een melaatse ziet, zal zijn hart zo vol medeleven zijn dat hij via zijn kunst een sfeer kan scheppen waarin maatschappelijk werkers, artsen, wetenschappers en staatsfunctionarissen zich genoodzaakt voelen om na te denken over oplossingen voor de lepraproblematiek.

Als een kunstenaar zijn landgenoten onpatriottisch of laf vindt, kan hij via anderen diep respect bij hen kweken. Dat is de motiverende kracht van een kunstenaar.

Het zijn de mooiste bloemen van de schepping, de zoetste dromen van de Schepper en de dierbaarste delen van de menselijke samenleving. Misschien weten ze niet hoe ze geliefd, aanbeden en gevolgd worden door hun toeschouwers...