Onze spirituele groei
Fragment uit een lezing gehouden tijdens een seminar in Chianciano Terme, Italië, op 16 februari 1991
Laatst las ik een aantal boeken over hoe het vroeger in zijn werk ging, over zelfrealisatie, over het leren kennen van de Spirit en over hoe mensen gepijnigd werden.
Ten eerste moesten ze hun lichaam verloochenen, trotseren en veroordelen. Als het lichaam comfort verlangde werd gezegd: slaap dan eerst op het tapijt in plaats van een bed. Als dit onvoldoende is, ga dan van het tapijt naar een mat. Is het nog steeds onvoldoende, verhuis dan naar Moeder Aarde. Slaap op Moeder Aarde. Is het lichaam nog altijd niet in orde, slaap dan op de stenen. Maar de Himalaya’s blijven nog ver weg; Shiva verblijft immers in Kailasha. Ga dus naar de Himalaya’s en slaap op het ijs. Dat was de minimum vereiste.
Dan werd er gezegd: als je van goed eten houdt, of van rijk en overdadig eten, dan begin je met jezelf alles te ontzeggen wat je graag eet. Zo bijvoorbeeld: Italianen mogen geen pasta eten. Ontzeg je dat. Maar dat is onvoldoende.
Eet dan bittere dingen. Zoals in het Zen-systeem, waar ze je een gerecht geven dat 108 keer zo sterk smaakt als kinine. Pure bitterheid.
Of pure zoetigheid. Je moet je tong testen.
Maar je hebt nog altijd een maag! Als je te veel eet, vast dan één dag. Dit is niet voldoende, dan zeven dagen, dan veertig dagen. Ik bedoel dat een maand dertig dagen telt! Vasten gedurende veertig dagen: dan is het al met je gedaan. Zo moet je dus boete doen om het Nirwana te bereiken: het is gedaan met je. Niets blijft er van je over.
Alleen de beenderen blijven over en deze beenderen worden Nirwana. Uiteindelijk volgt de dood en het is gedaan met je en de dood is Nirwana. Ongetwijfeld!
Of je mag niet in een huis wonen, want een huis betekent comfort. Je moet je vrouw en kinderen opgeven. Iedereen opgeven. Of draag slechts één kledingstuk om je heengeslagen. Ga bedelen. Zelfs met deze kleren is er nog een probleem. Je bent nog gehecht aan kleding, ga dan naar de Himalaya’s, waar niemand je kan zien. Ontkleed je zodat je rilt van de kou. Dan bereik je Nirwana. Op die manier bereik je Nirwana.
Al deze condities werden gesteld om de vereisten van het lichaam te vernietigen. Maar dat is slechts het begin. “Negeer je lichaam; je zou beter werken aan het bereiken van Nirwana”.
Dus je brein kan het niet langer ontkennen. Het is dus belangrijk, vooral voor de mensen in het westen, om nu je hart te openen, want het begint vanuit je hart, niet vanuit je brein.
Het tweede was het vernietigen van het mentale, dat je meesleept naar het zintuiglijke en het vermaak. Veronderstel dat je sterk naar iets verlangt, negeer het. Ontken het. Alles wat van het verstand (the mind) komt. Ontken het.
In Sanskriet zegt men: “Neti, neti…” Dit wil zeggen: “Niet dit, niet dit, niet dit…”
En in dit stadium kan je beginnen meepraten over Nirwana. Daarvoor ben je het zelfs niet waard erover te spreken. Toen ik deze boeken gelezen had dacht ik: “Ik geef het op. Het is te veel”.
Maar in Sahaja Yoga is het net omgekeerd. Eerst komt de toren van het gebouw en dan het fundament. Het openen van de Sahasrara wordt eerst bereikt.
Dan moet je jezelf bekijken in het licht van de Sahasrara. Geleidelijk aan leren we door introspectie met behulp van de vibraties onszelf te zien. Waarom wil ik dit? Waarom gaat mijn aandacht naar comfort, voeding, familie, kinderen als ik het hoogste zou moeten bereiken? Begin dus met jezelf te onderzoeken (introspectie). Dan zul je aan je vibraties voelen dat er iets verkeerd is met jou. Dan probeer je geen anderen te beoordelen; je onderzoekt jezelf. Het is je eigen spirituele groei die je moet bereiken.
Vroeger werden al deze dingen individueel gedaan. Zoals iemand die het pad naar Nirvana begint, ging hij in 'ekant', naar verlaten streken, bleef hij weg van mensen, vermeed hij ze, had hij niets te doen, en bereikte hij deze spirituele groei, zelfrealisatie, alleen voor zichzelf. Het was niet voor anderen.
Toen werd deze heer absoluut exclusief. Hij sprak met niemand, ontmoette niemand en zat ergens op een afgelegen bergtop. Naar iedereen die hem probeerde te ontmoeten, gooide hij met stenen of zei allerlei vreselijke dingen, maar hij ontmoette die persoon nooit.
Maar Sahaja Yoga is anders. Het is de realisatie van het geheel. Dat soort individuele verworvenheden brachten de mensheid tot niets. Vroeger probeerden heiligen de mensen te spreken over zelfrealisatie, God, rechtvaardigheid, waardensysteem, maar zij werden als iets vreemds aanzien, gemarteld en vervolgd.
Dus wat betreft individuele realisatie konden ze niets anders doen dan erover praten tot Sahaja Yoga kwam. Zelfs erover praten was verboden. Tot de twaalfde eeuw werd er in India nooit in het openbaar over gesproken. Het was enkel te vinden in zeer moeilijke Sanskriet boeken, die slechts voor enkelen beschikbaar waren. Het werd aan zeer weinigen uitgelegd. Maar het geven van realisatie werd hen ontzegd.
Eén meester had één leerling en er was slechts individuele realisatie, individuele uitwerking. Zo’n leerling werd afgezonderd, en in het geheim werd het bij hem uitgewerkt. Hij mocht er wel gedichten over schrijven, erover praten en zijn vreugde beschrijven, maar hij had geen recht om realisatie door te geven aan mensen. Hij wist zelfs niet hoe dit te doen.
Nu zie je dus hoever je al bent: je hebt je realisatie gekregen zonder daar veel voor te moeten opgeven. Je kan op een bredere schaal werken: je kan realisatie geven aan anderen. Je kent alle subtiele kennis over Sahaja Yoga...
...Neem bijvoorbeeld Shankaracharya, die een heel mooi boek schreef: “Viveka-Chudamani”, waarin hij beschreef wat God is en veel meer. Viveka betekent het bewuste en het bewustzijn, en al deze dingen beschreef hij. Maar er was één verschrikkelijk man, Sarma genoemd. Die discussieerde met hem, tot hij, Shankaracharya het beu was. Hij wist dat het geen zin had verder met Sarma te spreken.
Dus schreef hij maar Saundarya Lahari. Dit is niets anders dan al de mantra’s die de Moeder prijzen. Hij zei: ik ken Moeder, laat mij Haar prijzen. Hij zei: “Waarom moet ik met die domme mensen praten?” Hij wist dat deze mensen noch de capaciteit noch de gevoeligheid hadden om te begrijpen wat hij wist.
Ziedaar de echte kennis, dit is te weten wat God is. En als dat God is, hoe kun je dan argwanend zijn, alles proberen te analyseren? Het is God! Het is God Almachtig, die alles weet, alles doet, overal van geniet.
De zuivere kennis, gyana, is niet de kennis van de chakra’s, de vibraties, de kundalini, maar de kennis van God Almachtig. En de kennis van God Almachtig is niet mentaal.
Het start vanuit het hart en gaat zo naar het brein, het is als iets dat uit de ervaring van vreugde komt en zo bezit neemt van ons verstand. Het verstand kan het niet meer loochenen.
Het is zoals je je moeder kent. Je kent haar liefde. Dat kun je niet verklaren. Het komt uit je hart. Zo is mijn moeder, zij zou dit niet doen, ik ken haar zeer goed: de kennis van je moeder, diegene die je het leven schonk, ze mag dan al niet zo goed zijn. Maar de kennis van God, dat Hij liefde is, dat Hij waarheid is, dat Hij alles weet, dat wordt een deel van ons wezen. Dat is het moment waarop we zeggen: dat is Nirwana.
Zeer belangrijk voor de mensen in het Westen: open je hart, omdat het daar start, niet vanuit het brein.