اواخر سال ۱۹۵۱، سِر سی. پی. به عنوان معاون کل منطقه به میرَت رفت. بنگلوی محل سکونت کارکنان در زمینی بزرگ و به سبک بریتانیایی ساخته شده بود. شری ماتاجی، که اکنون دو فرزند خردسال داشت، زمین اطراف خانه را آباد کرد. با کمک یک کارگر مزرعه، زمین بلااستفاده را به باغ سبزیجاتی بسیار حاصلخیز تبدیل کرد. او هم برای مصرف خانواده سبزیجات می‌کاشت و هم مازادش را می‌فروخت تا درآمد خانواده را افزایش دهد.

در خاطراتش، اچ. پی. سالوه می‌نویسد:
«مزرعه شری ماتاجی بهترین مزرعه منطقه بود. بادمجان‌ها آنقدر بزرگ بودند که نمی‌توانستم آن‌ها را بلند کنم. گل‌کلم‌های بسیار درشت، گوجه‌فرنگی‌های بزرگ و خیارهای عظیم تولید می‌کرد. باورکردنی نبود چطور چنین سبزیجات بزرگی پرورش می‌داد.»

در سال ۱۹۵۳، خانواده شری ماتاجی به بمبئی نقل مکان کردند، زیرا سِر سی. پی. به مدیریت کل کشتیرانی (که بعدتر به شرکت کشتیرانی هند تغییر نام داد) منصوب شد. اچ. پی. سالوه تعطیلات تابستانی دلپذیری را با شری ماتاجی و فرزندانش در پاچمارهی – منطقه‌ای ییلاقی نزدیک چین‌دوارا – به یاد دارد، جایی زیبا با غارهای کهن، آبشارها، جنگل‌ها و حیات‌وحش. خانواده او همچنین زمان زیادی را در ناگپور گذراندند، جایی که بستگان بسیاری از شری ماتاجی زندگی می‌کردند.

در یکشنبه، ۸ فوریه ۱۹۵۵، پزشکان پدر شری ماتاجی را در بیمارستان بستری کردند. یک هفته بعد همه فرزندانش گرد او جمع شدند. شری ماتاجی بسیار به پدرش نزدیک بود و همواره برای مسائل معنوی از او راهنمایی می‌گرفت. برادرش یادآور می‌شود که پدرشان از نیرمالا پرسید: «آیا توانسته‌ای روش را پیدا کنی؟» – اشاره به روش تحقق جمعی خودشناسی.
پراساد سالوه در ۱۷ فوریه ۱۹۵۵، دو روز پس از این گفتگو، در حالی که خانواده‌اش پیرامونش بودند، درگذشت. اچ. پی. سالوه تحسین می‌کرد که شری ماتاجی «که اگر حتی یک گدا می‌دید چشمانش پر از اشک شفقت می‌شد، در آن لحظه اندوه بزرگ، تمام شجاعت خود را جمع کرد و تدارکات مراسم تدفین را بر عهده گرفت.»