Małżeństwo i niezależność
Fundament rodziny i społeczeństwa
Dzieciństwo i lata młodzieńcze Śri Matadźi splotły się z narodzinami nowego narodu indyjskiego, podobnie jak lata jej życia jako żony i młodej matki.
Nirmala Salve, obecnie powszechnie znana jako Śri Matadźi Nirmala Dewi, poślubiła Chandrikę Prasada Srivastavę 7 kwietnia 1947 roku. Sto dwadzieścia dziewięć dni później, 14 sierpnia o północy, Indie odzyskały wolność.
Jak wspominał młodszy brat Śri Matadźi, H.P. Salve, czule nazywany Babamamą: „Podczas zamieszek społecznych (w czasie podziału Indii w 1947 roku) zdarzyło się, że ktoś zapukał do drzwi. Kiedy Nirmala je otworzyła, zobaczyła jedną kobietę i dwóch mężczyzn stojących w wejściu, bardzo przestraszonych. Powiedzieli Nirmali, że są uchodźcami z Pakistanu, a ponieważ jeden z nich był muzułmaninem, Hindusi ścigali ich z dobytymi mieczami. Nirmala bez chwili wahania przyjęła ich i ukryła w pokoju.
„Po pewnym czasie przyszli ludzie z dobytymi mieczami” – kontynuował – „i powiedzieli, że w domu ukrywa się muzułmanin. Nirmala stanowczo temu zaprzeczyła i zmyliła ich, mówiąc, że sama jest gorliwą hinduską, więc jak mogłaby chronić muzułmanina. Początkowo jej nie uwierzyli, ale zobaczyli duże bindi na jej czole, symbol zamężnej kobiety hinduskiej, i odeszli przekonani…”[1]
Zdarzenie to miało miejsce podczas jej ciąży, a w grudniu 1947 roku urodziła swoje pierwsze dziecko, Kalpanę. 29 stycznia 1948 roku Śri Matadźi spotkała Mahatmę Gandhiego, który wziął Kalpanę na kolana i powiedział: „Nepali (czułe przezwisko, jakie nadał Śri Matadźi), wyglądasz tak samo, a teraz jesteś matką. Kiedy rozpoczniesz swoją pracę duchową? Teraz jesteśmy wolni, powinnaś zacząć to, co zamierzałaś zrobić.” Tragicznie, następnego dnia ekstremista polityczny zamordował Mahatmę Gandhiego podczas wieczornej modlitwy.
W 1948 roku mąż Śri Matadźi, Chandrika Prasad (później znany jako Sir C.P. Srivastava, pasowany na rycerza przez królową Elżbietę II w 1990 roku), został wybrany do Indyjskiej Służby Zagranicznej oraz Indyjskiej Służby Administracyjnej (IAS). Idąc za radą Śri Matadźi, Sir C.P. zdecydował się pozostać w IAS i służyć swojemu krajowi w jego granicach. W tych intensywnych pierwszych latach małżeństwa, w lutym 1950 roku urodziło się ich drugie dziecko, Sadhana. W maju tego roku Sir C.P. został mianowany sędzią miejskim w Lucknow i młoda rodzina pozostała tam przez pewien czas.
Pod koniec 1951 roku Sir C.P. został przeniesiony do Meerut jako zastępca sędziego okręgowego. Bungalow służbowy znajdował się na dużej posesji i był zbudowany w tradycyjnym stylu brytyjskim. Śri Matadźi, mając już dwoje małych dzieci, uprawiała ziemię przylegającą do bungalowu. Z pomocą pracownika przekształciła nieużytkowany teren w bardzo żyzny ogród warzywny. Uprawiała warzywa na potrzeby domu, a nadwyżki sprzedawała, aby wesprzeć dochody rodziny.
W swoich wspomnieniach H.P. Salve pisał: „Gospodarstwo Śri Matadźi było uważane za najlepsze w całym okręgu. Bakłażany były tak duże, że nie mogłem ich podnieść. Uprawiała bardzo, bardzo duże kalafiory, ogromne pomidory i bardzo duże ogórki. To było niewiarygodne, jak udawało jej się uzyskać tak wielkie warzywa.”
W 1953 roku rodzina Śri Matadźi przeprowadziła się do Bombaju, gdy Sir C.P. został skierowany do Dyrekcji Generalnej ds. Żeglugi (późniejszej Shipping Corporation of India). H.P. Salve wspominał wspaniałe letnie wakacje ze Śri Matadźi i jej dziećmi w Pachmarhi – górskiej miejscowości w pobliżu Chhindwary w centralnych Indiach, regionie o niezwykłym pięknie, pełnym starożytnych jaskiń, wodospadów, lasów i dzikiej przyrody. Śri Matadźi i jej rodzina spędzali również dużo czasu w Nagpur, gdzie mieszkało wielu jej krewnych.
W niedzielę 8 lutego 1955 roku ojciec Śri Matadźi został przyjęty do szpitala. Tydzień później wszystkie jego dzieci zgromadziły się przy nim. Śri Matadźi była niezwykle blisko związana ze swoim ojcem i zawsze ceniła jego rady, szczególnie w sprawach duchowych. Jej brat wspominał, że ojciec zapytał Nirmalę: „Czy udało ci się znaleźć metodę?” – odnosząc się do metody przekazywania samorealizacji na masową skalę. Otoczony rodziną, Prasad Salve zmarł dwa dni później, 17 lutego 1955 roku. H.P. Salve podziwiał, że Śri Matadźi, „która zalewała się łzami współczucia na widok choćby jednego żebraka, w chwili wielkiej osobistej straty zebrała całą swoją odwagę i zaczęła organizować pogrzeb”.