در اوایل اکتبر ۱۹۷۰، مادر شری ماتاجی به شدت بیمار شد. شری ماتاجی سفر خود را نیمه‌تمام گذاشت و برای دیدار مادرش بازگشت، اما با شگفتی او را در روحیه‌ای شاد یافت. مادرش از او پرسید که آیا آنچه پدرش از او خواسته بود بیابد، یافته است یا نه. شری ماتاجی پاسخ داد که روش اعطای خودشناسی معنوی به صورت جمعی را یافته است. روز یکشنبه، ۱۱ اکتبر ۱۹۷۰، مادر او، کورنلیا کارونا سالوه، در ناگپور درگذشت.

اندکی بعد، از شری ماتاجی برای حضور در نخستین پرواز افتتاحیهٔ شرکت ایر ایندیا به پاریس دعوت شد. پس از آن، او به تهران سفر کرد تا برادر کوچک‌ترش، اچ. پی. سالوه، را که از سوی شرکت هواپیمایی در آنجا مأمور شده بود، ملاقات کند. (۱)

در مدتی که با خواهرش وقت می‌گذراند، اچ. پی. به تدریج متوجه شد که چیزی در وجود خواهر بزرگ‌ترش تغییر کرده است. در آن زمان حدود دوازده نفر در هند به عنوان پیروان شری ماتاجی به او علاقه‌مند شده بودند و او را به عنوان استاد و مرشد خود می‌شناختند.

پس از آنکه شری ماتاجی برای برادرش فاش کرد که در روز سه‌شنبه ۵ مه ۱۹۷۰ واقعاً دگرگونی قدرتمندی را تجربه کرده است، تمایل خود را برای اعطای خودشناسی معنوی به چند تن از دوستان معنویت‌گرای او ابراز کرد. پس از بازگشت از سفر بازدیدی به شیراز، اچ. پی. سالوه با چند تن از دوستانش تماس گرفت و شامی همراه با جلسه‌ای معنوی با حضور شری ماتاجی ترتیب داد. روز بعد حدود بیست نفر، از جمله چند نفر از اصحاب رسانه، برای صرف شام و مهم‌تر از آن، برای تجربهٔ بیداری معنوی، به خانهٔ او آمدند.

اچ. پی. سالوه بعدها چنین به یاد آورد: «یکی از آقایان به نام دکتر دیوان، پس از دریافت خودشناسی معنوی، به نظر می‌رسید از بالای سرش بوی چوب صندل منتشر می‌شود. برای من بسیار شگفت‌آور بود که چگونه شری ماتاجی می‌توانست از چنین فاصله‌ای این رایحه را در بدن فرد منتقل کند. در همین حال، یک بانوی پارسی که به دلیل آرتروز شدید فقط با عصا راه می‌رفت، پس از دریافت خودشناسی معنوی، بدون عصا محل را ترک کرد و روز بعد دیده شد که خودروی خود را رانندگی می‌کند.»

روز بعد، روزنامه‌های اصلی انگلیسی‌زبان تهران این رویداد را به عنوان خبر منتشر کردند و نوشتند که شاهدانی بر آنچه رخ داده وجود داشته‌اند. پس از آن، افراد بسیاری برای دیدار با شری ماتاجی مراجعه کردند. همان‌گونه که برادرش بیان کرد: «محبوبیت او به اندازه‌ای بود که وقتی برای نخستین بار به تهران آمد، من او را به عنوان خواهرم معرفی می‌کردم؛ اما هنگام ترک تهران، این من بودم که به عنوان برادر او معرفی می‌شدم.» دیری نپایید که اچ. پی. سالوه با نام «باباماما» شناخته شد؛ اصطلاحی محبت‌آمیز به معنای «برادرِ مادر».