Rozszerzający się krąg
Wiatry zmian
27 maja 1964 roku zmarł pierwszy premier Indii, Jawaharlal Nehru. Sir C.P. przebywał w Wielkiej Brytanii, uczestnicząc w konferencji żeglugowej. We wtorek, 2 czerwca, nadeszła wiadomość, że Lal Bahadur Shastri został wybrany nowym liderem Partii Kongresowej i wkrótce obejmie urząd drugiego premiera Indii.
Zanim Sir C.P. powrócił do Mumbaju z Wielkiej Brytanii, gazety donosiły już o chorobie pana Shastriego. Śri Matadźi nalegała, aby jej mąż natychmiast udał się do Nowego Delhi i zaoferował mu swoją pomoc. Czuła głęboko, że skoro Lal Bahadur Shastri darzy jej męża zaufaniem, jego obowiązkiem jest służyć mu wszelką możliwą pomocą.
Kilka dni później, podczas pobytu w Nowym Delhi, Sir C.P. odwiedził powracającego do zdrowia pana Shastriego.
To właśnie podczas tego spotkania Lal Bahadur Shastri poprosił męża Śri Matadźi, aby objął stanowisko Wspólnego Sekretarza Premiera i pracował u jego boku w służbie narodowi indyjskiemu.
W swojej biografii „Lal Bahadur Shastri, życie w prawdzie w polityce” Sir C.P. wspominał: „Kiedy odwiedzaliśmy premiera Shastriego, często rozmawiał z nią o świętych i mędrcach oraz o religii i duchowości — dziedzinach, w których posiadała głęboką wiedzę. Zachęcał nawet Nirmalę do wstąpienia do Indyjskiej Partii Kongresowej. Jednak ona skłaniała się ku duchowości, a nie ku polityce”.
Przez kolejne lata, gdy jej mąż zajmował się sprawami państwowymi, Śri Matadźi działała cicho jako pracownik społeczny. Zbierała fundusze na sanatorium w pobliżu Chandrapur w stanie Maharasztra. Została przewodniczącą stowarzyszenia „Przyjaciele Niewidomych”. W Meerut założyła ośrodek dla uchodźców, dom dla osób niepełnosprawnych oraz wspierała duży ośrodek dla osób chorych na trąd.
W październiku 1969 roku jej najstarsza córka, Kalpana, poślubiła Prabhata Shrivastava w Mumbaju.
Na początku października 1970 roku matka Śri Matadźi poważnie zachorowała. Wróciła ona z zagranicznej podróży, aby się z nią zobaczyć, i ku swojemu zaskoczeniu zastała ją w pogodnym nastroju. Matka zapytała, czy odnalazła to, czego pragnął jej ojciec. Śri Matadźi odpowiedziała, że odkryła metodę zbiorowej samorealizacji. W niedzielę, 11 października 1970 roku, jej matka, Cornelia Karuna Salve, odeszła w Nagpur.
Wkrótce potem Śri Matadźi została zaproszona na inauguracyjny lot Air India do Paryża, po czym udała się do Teheranu, aby odwiedzić swojego młodszego brata H.P. Salve, który pracował tam dla linii lotniczych. [1]
Spędzając z nią czas, H.P. stopniowo dostrzegł, że w jego starszej siostrze zaszła głęboka przemiana. W tym czasie miała już około dwunastu osób w Indiach, które zaczęły podążać za nią jako nauczycielką i guru.
Po wyjawieniu bratu, że 5 maja 1970 roku doświadczyła potężnej przemiany, Śri Matadźi wyraziła pragnienie przekazania samorealizacji kilku jego przyjaciołom, którzy byli duchowo poszukujący. Po powrocie do Teheranu z podróży do Szirazu H.P. Salve zaprosił kilku znajomych na kolację połączoną ze spotkaniem duchowym ze Śri Matadźi. Następnego dnia około dwudziestu osób, w tym także przedstawiciele prasy, przybyło do jego domu — nie tylko na kolację, lecz przede wszystkim na swoje duchowe przebudzenie.
Jak wspominał H.P. Salve: „Pewien pan, doktor Divan, po otrzymaniu samorealizacji zdawał się wydzielać z czubka głowy zapach drzewa sandałowego. Byłem zdumiony, jak Śri Matadźi mogła przekazać taki zapach na odległość. Tymczasem pewna kobieta z społeczności parsów, która przyszła o kulach z powodu ostrego zapalenia stawów, po samorealizacji wyszła bez kul, a następnego dnia widziano ją, jak prowadziła samochód.”
Następnego dnia czołowe anglojęzyczne gazety w Teheranie opisały to wydarzenie, podkreślając obecność świadków. Wkrótce wielu ludzi zaczęło przychodzić, aby zobaczyć Śri Matadźi. Jak powiedział jej brat: „Jej popularność była tak wielka, że gdy przyjechała do Teheranu, przedstawiałem ją jako moją siostrę, a gdy wyjeżdżała, to mnie przedstawiano jako jej brata.” Wkrótce H.P. Salve zaczął być nazywany Babamama — czułym określeniem oznaczającym „brata matki”.