Ang Ating Espirituwal na Pag-akyat
Sipi mula sa isang talumpating ibinigay sa isang Seminar sa Chianciano Terme, Italy noong ika-16 ng Pebrero, 1991
Ilang araw na ang nakalilipas, binabasa ko ang ilang aklat kung paano ginagawa ito, ang self-realization na ito, upang makilala ang espiritu, at kung paano pinahirapan ang mga tao.
Una sa lahat, hinihiling sa kanila na kahit papaano ay itanggi, salungatin, at hatulan ang kanilang katawan. Ngayon, kung gustong magkaroon ng ginhawa ang katawan, sinabi na dapat munang subukang matulog sa carpet, hindi sa kama. Pagkatapos, hindi pa rin sapat iyon; mula sa carpet, lilipat ka sa banig — hindi pa rin sapat iyon. Pagkatapos, marahil, lilipat ka pababa sa Inang Daigdig, matulog sa Inang Daigdig. Kung hindi pa rin okay ang katawan, magsisimula kang matulog sa bato. Ngunit malayo pa ang Himalayas, dahil nananahan si Shiva sa Kailasha. Kaya pupunta ka sa Himalayas at matutulog sa yelo. Ito ang pinakamababang kinakailangan.
Pagkatapos, sinabi na mahilig ka sa magandang pagkain, gusto mong magkaroon ng masaganang pagkain, kumakain ka nang marami, ayos lang; kaya itatanggi mo ang lahat ng gusto mo, sa simula, lahat ng iyong gusto. Halimbawa, hindi maaaring kumain ng pasta ang mga Italyano. Pagkatapos itanggi iyon. Ngunit hindi pa rin iyon sapat. Pagkatapos noon, magsisimula kang kumain ng mga bagay na napakapait. Tulad sa sistemang Zen, binibigyan ka nila ng kakainin na parang quinine na 108 beses ang lakas, ganap na mapait — o ganap na matamis. Kaya ilagay mo ang iyong dila para subukan.
Ngunit naroroon pa rin ang tiyan. Kaya kung kumakain ka nang labis, mag-aayuno ka ng isang araw. Hindi pa rin iyon sapat. Pagkatapos, mag-ayuno ng pitong araw. Pagkatapos ng apatnapung araw. Ibig sabihin, isang buwan ay may tatlumpung araw lamang; ang mag-ayuno ng apatnapung araw ay nangangahulugang tapos ka na. Ganoon kung gagawin mo ang iyong pagsisisi para sa Nirvana. Sa katunayan, nakukuha mo ang Nirvana dahil tapos ka na at patay na, tingnan mo, wala nang natitira sa iyo, wala kundi buto, at ang mga butong ito ay nagiging Nirvana. Sa huli sumusunod ang kamatayan, kaya tapos ka na, at may Nirvana, walang duda dito.
Pagkatapos, hindi ka nananahan sa isang bahay, dahil ang bahay ay ginhawa. Iwan ang iyong asawa, iwan ang iyong mga anak, iwan ang lahat. Ngayon, magsuot lamang ng isang bagay, tulad ng isang tela na nakatali sa katawan, at pumunta at humingi ng limos sa mga tao. Kahit sa damit na ito ay may problema pa rin, dahil naka-attach ka sa iyong damit. Kaya pupunta ka sa Himalayas kung saan walang makakita sa iyo, hubarin mo ang iyong mga damit, at sa lamig na iyon ay mananatili ka roon, ganap na nanginginig. Pagkatapos, makukuha mo ang iyong Nirvana. Sa katunayan, nakukuha mo ang Nirvana. Ang lahat ng ganitong kondisyon ay ipinataw upang wasakin ang mga hinihingi ng iyong katawan sa simula pa lang. Sinasabi mo sa iyong katawan, "Hindi, wala nang mangyayari. Mas mabuting gawin mo ang iyong Nirvana."
Kaya, hindi na iyon maitatanggi pa ng iyong utak. Kaya, mahalaga, lalo na para sa mga tao ng Kanluran, buksan na ngayon ang inyong mga puso, dahil nagsisimula ito sa puso, hindi sa inyong utak.
Ang pangalawang bagay ay ang wasakin ang iyong isip na dumadala sa iyo sa mga pandama, sa mga bagay ng kagalakan. Ipagpalagay na gustung-gusto mo ang isang bagay nang husto, kaya itanggi mo iyon, itanggi mo iyon. Anumang sabihin sa iyo ng iyong isip, sabihin mo lamang, "Hindi, hindi, hindi" dito. Sa Sanskrit, ganito ang shloka, "Yan neti neti vachane, nigamo vacha" — na patuloy mong sinasabi, "neti, neti": "Hindi, hindi ito, hindi ito, hindi ito, hindi ito."
At pagkatapos, maaari mo nang talakayin — talakayin lamang, oo — ang Nirvana. Bago iyon, hindi ka man lang karapat-dapat na pag-usapan ang Nirvana. Nang basahin ko ang aklat na ito, sinabi ko, "Baba, sumusuko na ako. Sobra na ito."
Sa Sahaja Yoga, kabaligtaran ito, tulad ng pagtatayo muna ng tuktok ng gusali, at pagkatapos ay ang pundasyon. Ang pagbubukas ng iyong Sahasrara ang unang bagay na nakamit.
At pagkatapos, sa liwanag ng Sahasrara, kailangan mong bantayan ang iyong sarili at tingnan mo ito para sa iyong sarili. Unti-unti, ang pagninilay-nilay ay naging mas mahusay na bagay, sa pamamagitan ng mga vibration upang makita kung bakit: bakit ko gusto ito? Bakit napupunta ang aking atensyon sa aking ginhawa? Bakit napupunta ang aking atensyon sa pagkain, bakit sa aking pamilya, bakit sa aking mga anak, gayong kailangan kong makamit ang pinakamataas? Kaya nagsisimula kang magnilay-nilay sa iyong sarili. Pagkatapos, malalaman mo rin sa iyong mga vibration na may bagay na mali sa iyo. Pagkatapos, hindi mo na sinusubukang tingnan ang iba, kung ano ang mali sa iba; sinisimulan mong tingnan ang iyong sarili; dahil ang iyong sariling pag-akyat ang kailangan mong makamit.
Noong unang panahon, ang lahat ng ganitong bagay ay ginagawa nang indibidwal. Tulad ng isang tao na nagsisimula ng landas ng Nirvana, siya ay pupunta sa ekant, ibig sabihin, sa mga liblib na lugar, mananatiling malayo sa mga tao, iiwasan sila, walang gagawin, at makakamit itong pag-akyat, self-realization, para sa kanya lamang. Hindi ito para sa iba.
Pagkatapos, naging ganap na eksklusibo ang lalaking ito. Hindi siya makikipag-usap kaninuman, hindi siya makikipagkita kaninuman, at uupo siya sa isang liblib na bundok. Kahit sino man ang sumubok makipagkita sa kanya, magtatapon siya ng bato o magsasabi ng lahat ng uri ng mga nakakatakot na bagay, at hindi kailanman makikipagkita sa taong iyon.
Ngunit hindi ganoon ang Sahaja Yoga. Ang Sahaja Yoga ay ang pag-akyat ng kabuuan. Ang ganitong uri ng nagsasariling tagumpay ay hindi dinala ang mga tao kahit saan. Sinubukan naman ng mga santo na makipag-usap sa mga tao, sabihin sa kanila ang tungkol sa self-realization, tungkol sa Diyos, tungkol sa katuwiran, tungkol sa sistema ng pagpapahalaga; ngunit sila rin ay itinuring na kakaiba, at pinahirapan at ginulo.
Sa antas ng indibidwal na pag-akyat, wala silang magawa para sa iba maliban sa pag-uusap tungkol dito, pagsasabi tungkol dito, hanggang dumating ang Sahaja Yoga. Kahit ang pag-uusap tungkol dito ay ipinagbawal. Hanggang ika-12 siglo sa India, walang nagsasalita tungkol dito sa publiko. Nasa Sanskrit lahat ito, mga napakahirap na aklat sa Sanskrit na tanging ilan lamang ang naghahangad ang makakaabot. Ipinaliwanag lamang sa kaunti, napakakaunti pa, umaabot sa iilang bilang ng tao. Ngunit ipinagbawal ang pagbibigay ng realization.
Kaya't isang guro lamang ang may isang disipulo, at ang lahat ay indibidwal na pag-akyat, indibidwal na pagsisikap. Ang ganitong disipulo ay dinadala palayo mula sa iba at itinatago nang lihim, gagawin ang trabaho sa kanya lamang; at maaari siyang kumanta, maaari siyang sumulat ng tula, maaari niyang pag-usapan ito, maaari niyang sabihin kung ano ang kanyang kagalakan, ngunit wala siyang karapatang magbigay ng realization kaninuman, ni hindi rin niya alam kung paano magbigay ng realization.
Kaya ngayon nakikita mo kung gaano na kalayo ang naabot mo. Nakuha mo na ang iyong realization nang hindi gaanong nagsakripisyo. Maaari kang magtrabaho sa mas malawak na saklaw, maaari kang magbigay ng realization sa iba. Alam mo ang lahat ng subtle na kaalaman tungkol sa Sahaja Yoga...
... Sabihin nating, halimbawa, sumulat si Shankaracharya ng isang magandang treatise na tinatawag na Viveka Chudamani kung saan inilarawan niya kung ano ang Diyos, ito, iyan; at ang "viveka" ay nangangahulugang budhi at kamalayan, at lahat ng iyon ay malawak niyang inilarawan. Ngunit may isang nakakainis na tao na nagngangalang Sarma na nagsimulang makipagtalo sa kanya, at napagod si Shankaracharya. Sinabi niya, "Walang saysay ang makipag-usap sa kanila."
Kaya sinulat na lamang niya ang Saundarya Lahari. Ang Saundarya Lahari ay walang iba kundi mga mantra na pumupuri sa Ina. Sinabi niya, "Bakit kilala ko ang ina? Ngayon pupurihin ko na Siya. Wala nang gagawin — ano ang saysay ng pakikipag-usap sa mga taong ito? Mga bagay na kalokohan, paano nila mauunawaan?" Napagtanto niya na "Wala itong kapasidad ang mga taong ito, ang sensitivity na iyon upang maunawaan ang alam ko."
Iyon ang tunay na kaalaman, ang malaman kung ano ang Diyos. At kung iyon ang Diyos, paano ka mag-aalinlangan sa anumang bagay, paano mo susubukang suriin ang anumang bagay? Ito ang Diyos. Ito ang Diyos na Makapangyarihan, na alam ang lahat, na gumagawa ng lahat, na tumatamasa ng lahat.
Iyon ang isa na dapat mong sabihing gyana, ang kaalaman, ang tunay na kaalaman, ang dalisay na kaalaman. Hindi ito ang kaalaman ng mga chakra, hindi ang kaalaman ng vibration, hindi ang kaalaman ng Kundalini, kundi ang kaalaman ng Diyos na Makapangyarihan. At ang kaalaman ng Diyos na makapangyarihan ay hindi mental.
Ulitin ko sa iyo, nagsisimula ito mula sa iyong puso at pumupunta sa iyong utak, isang bagay na lumalabas mula sa iyong karanasan ng kagalakan at bumabalot sa iyong utak. Kaya't hindi na ito maitatanggi ng iyong utak.
Tulad ng — kung minsan, kapag mayroon kang ina, maliit na ina, alam mo ang pag-ibig ng iyong ina. Ngunit hindi mo maipapaliwanag, nanggagaling ito sa iyong puso at sinasabi mo, "Hindi, iyan ang aking ina, hindi niya gagawin iyon. Kilala ko nang mabuti ang aking ina." Ang kaalaman tungkol sa iyong ina, ang siyang nagpanganak sa iyo; maaaring hindi, maaaring hindi ganoon kabuti ang ina o anuman ito. Ngunit ang kaalaman tungkol sa Diyos, na Siya ay pag-ibig, na Siya ay katotohanan, na alam Niya ang lahat, iyon ay nagiging bahagi ng iyong pagkatao, lubos, at iyon ang tinatawag nating Nirvana.
Kaya mahalaga ito, lalo na para sa mga tao ng Kanluran, buksan na ngayon ang inyong mga puso, dahil nagsisimula ito sa puso, hindi sa inyong utak.