Ang mga artista ay dapat itaas ang panlasa ng publiko, sa halip na sumunod sa mumurahing hinihingi ng publiko, na siyang magsusuko sa kanilang kalayaan.

Magagawa ito sa pamamagitan ng pakikipag-ugnayan sa mga institusyong pang-edukasyon at panlipunan ng mga naliwanagang artista. Sa pamamagitan ng mga artikulo sa magasin at pahayagan, maaaring ipalaganap ang mga ideya ng ganitong mga artista. Sa pamamagitan ng mga dula, pelikula, at radio talk, maaaring maturuan ang mga tao para sa pag-unawa sa tunay na sining. Sa gayon, mapapanatili ang dignidad ng sining.

Sa pakikipag-ugnayan sa pangkalahatang publiko sa pamamagitan ng mga lipunang ito, ang panlipunang sarili ng isang artista ay lilinang tungo sa isang mas matalas at mas sensitibong pagkatao. Tutugon ito kahit sa pinakamaliit na kaguluhan sa bansa, sa pinakamaliit na kawalang-balanse sa lipunan.

Kung makakita siya ng isang ketongin sa kalye, lalabas ang kanyang puso nang may ganoong pagmamalasakit na, sa pamamagitan ng kanyang sining, makakalikha siya ng isang kapaligiran kung saan mapipilitan ang mga social worker, doktor, siyentipiko, at ang mga namamahala sa estado na mag-isip ng solusyon sa mga problema ng ketong.

Kung matuklasan ng isang artista na ang kanyang mga kababayan ay hindi makabayan o duwag, maaari niyang lumikha, sa pamamagitan ng iba, ng isang malalim na paggalang sa kanilang mga isipan. Ganyan ang nagpapakilos na kapangyarihan ng isang artista.

Sila ang pinakamagandang bulaklak ng paglikha, ang pinakamatamis na pangarap ng Manlilikha, at ang pinakamamahal na bahagi ng lipunan ng tao. Marahil ay hindi nila alam kung gaano sila kamahal, pinararangalan, at sinusundan ng kanilang mga manonood…