Wiedza o korzeniach – System Subtelny
Starożytna nauka o naszym wnętrzu
Ważnym aspektem opanowania jogi jest pełna wiedza o systemie subtelnym, który służy jako mapa dla wewnętrznej ewolucji naszej świadomości.
Starożytne indyjskie pisma wedyjskie opisują system subtelny jako sieć kanałów zwanych Nadi (sanskryckie słowo oznaczające kanał). Podobnie jak woda płynąca w rzekach, Nadi umożliwiają przepływ subtelnych energii w naszej istocie. System ten obejmuje również czakry (co w sanskrycie oznacza ośrodki energii wirujące niczym koła) oraz Kundalini (czyli zwiniętą energię – uśpioną moc ewolucji, która ma swoje odbicie w naszej kości krzyżowej). Nasz system subtelny składa się z tysięcy kanałów (Nadi) i ośrodków (czakr), działających w oparciu o trzy główne kanały: Ida, Pingala i Suszumna oraz siedem głównych czakr: Muladhara, Swadhiszthana, Nabhi, Anahata, Wiśuddhi, Adźńa i Sahasrara.
Atma, czyli wieczny Duch, znajduje swoje odbicie w naszym sercu.
Podobnie jak posiadamy skomplikowaną sieć nerwów i splotów nerwowych, które regulują nasze narządy zmysłów i reakcje motoryczne, tak każdy człowiek ma wrodzony system subtelny, który ściśle koresponduje ze współczulnym i przywspółczulnym układem nerwowym. Złożona interakcja systemu subtelnego – składającego się z kanałów (Nadi) i ośrodków energii (czakr) – z siecią neuronalną w ciele i mózgu, czuwa nad naszym dobrostanem fizycznym, intelektualnym, emocjonalnym i duchowym. System ten można porównać do oprogramowania komputera.
Wiedza o ludzkim systemie subtelnym znana była już tysiące lat temu. Pisma indyjskie podają, że to Pan Śiwa, jako pierwszy Adijogi (pierwotny jogin), przekazał tę wiedzę siedmiu mędrcom (Sapta Riszi), którzy zanieśli ją w różne zakątki świata. Jednak to w Indiach nauka ta znalazła swój najpełniejszy wyraz.
Choć wiedza o systemie subtelnym była obecna w tradycjach jogi, to właśnie Śri Matadźi jako pierwsza ukazała złożony mechanizm całego tego systemu i jego współistnienie z żywym ciałem już od najwcześniejszych etapów rozwoju płodu w łonie matki.
Korzystając z prostej analogii rozszczepienia światła w pryzmacie, Śri Matadźi wyjaśniła, jak ludzki mózg – ewoluujący przez miliony lat od płaskiej do pryzmatycznej struktury – umożliwia istnienie złożonej architektury subtelnych energii, które przenikają się w ludzkim układzie nerwowym.
Osoba zrealizowana często może wyczuć chłodny powiew wychodzący z okolic ciemiączka u noworodków. Śri Matadźi wyjaśniała to zjawisko jako przejaw działania wszechprzenikającej energii Bożej miłości (Paramćajtanii) na wczesnym etapie naszego rozwoju. Często obserwuje się, jak niemowlęta ssą konkretny palec, co dla osób zrealizowanych jest czytelnym znakiem blokady w odpowiadającej mu czakrze. Z czasem, w miarę zarastania kości czaszki oraz rozwoju ego i uwarunkowań, ta subtelna uważność zanika, a my zaczynamy utożsamiać się ze światem materialnym.
Dzięki procesowi samorealizacji i medytacji jesteśmy w stanie przywrócić to pierwotne połączenie w naszej subtelnej istocie.
