Atma
Ang Ating Walang Hanggang Sarili
Sa napakaagang yugto ng pag-unlad ng fetus ng tao, ang Atma (isang salitang Sanskrit na nangangahulugang ang ating walang hanggang Espiritu) ay pumasok sa puso ng fetus sa unang pagkakataon, na pagkatapos ay nagsisimulang tumibok. Sa biologically, ang ating puso ay nabubuo malapit sa ulo ng embryo sa cardiogenic area at kalaunan ay itinutulak pababa sa dibdib habang lumalaki ang ating katawan. Ang Atma ay namamalagi sa puso bilang isang tahimik na manonood sa ating buhay at dumarating lamang sa ating kamalayan sa pamamagitan ng pagsasakatuparan sa sarili. Ito ay ang salamin ng primordial being sa loob natin. Hindi ito nagbabago, ito ay sa halip ang layunin ng ating ebolusyon, o maaaring sabihin ng isa ang ebolusyon ng kamalayan ng tao, upang maabot ang kalagayan ng Espiritu.
Habang ang pilosopiyang Kanluranin ay umiikot sa indibidwalismo at pag-unlad ng personalidad o ego, ang pilosopiyang Silangan ay nauugnay sa kolektibismo at nagsisikap na ibaling ang indibidwal sa loob ng ating kolektibong pagkatao, ang lahat-lahat na Espiritu.
Inilalarawan ni Shri Mataji kung paano ang pagputol ng umbilical cord sa pagsilang ay nagdudulot ng paghihiwalay sa ating kamalayan mula sa ganap na banal na kamalayan sa banayad na Sushumna channel. Sa isang kabuuang antas, ang paghihiwalay na ito ay tumutugma sa agwat sa pagitan ng solar plexus at ng vagus nerve ng parasympathetic nervous system. Ang hindi pangkaraniwang bagay na ito ay pinangalanan sa maraming sinaunang kasulatan halimbawa, bilang Void sa sistemang Zen at Maya (ilusyon) sa Hinduismo. Nang maglaon, sa panahon ng ating pagkabata, kapag ang ating limitadong mga pagkakakilanlan ng tao, na sinasagisag bilang ego at superego, ay lumubog na parang isang lobo na tumatakip sa kaliwa at kanang hemisphere ng utak na tumutugma sa mga dulo ng kaliwa at kanang nagkakasundo na sistema ng nerbiyos, ito ay ganap na bumabalot sa ating kamalayan bilang isang hiwalay na nilalang at ang kamalayan ng 'I' (Aham) ang namumuno.
Sa pamamagitan ng proseso ng pagsasakatuparan sa sarili kapag ang Kundalini ay tumaas sa puso ito ay nagpapaliwanag sa Atma at sinimulan nating madama ang likas na kalidad ng Atma, ang dalisay na kagalakan ng pagkakaroon. Kapag ang Kundalini ay tumaas pa tungo sa Sahasrara Chakra, ang pinakamataas na sentro ng enerhiya na inilagay sa fontanel bone area ng ating mga ulo, ang ating indibidwal na Atma ay konektado sa lahat-lahat na kapangyarihang unibersal at tayo ay basang-basa sa kaligayahan ng pagiging isa sa ating sarili at ang kapangyarihan na sumasaklaw sa uniberso. Kahit na ang isang tanda ng kagalakan na ito (na maaari nating makita kapag ang ilang mga hibla ng Kundalini ay tumaas sa itaas ng ating mga ulo) ay maaaring magsilbing gabay na bituin sa ating espirituwal na paglalakbay. Kapag naramdaman na natin ang kagalakan na iyon, hindi natin nais na mawala ito at kusang iiwas sa mga ugali at pag-uugali na nakapipinsala sa pagpapanatili at paglago nito. Samakatuwid, napakakaunting mga patakaran sa Sahaja Yoga at walang dogma na tulad nito.
Inilarawan ni Adi Shankaracharya, isa sa mga kilalang espiritwal na guro ng India, ang ganap na estado ng kamalayan ng sama-samang nilalang na sumasalamin sa ating puso bilang walang hanggang kaligayahan, sa magagandang mga talata ng "Atma Shatakam"
"Manobuddhyahamkar. Chittani Na Aham
Hindi ako katalinuhan, isip, atensyon, o ego
Na cha Shrotr. Jihve, Na cha ghraan Netreghraan Netre
Hindi ako ang mga organo ng pandinig, ni ang pagtikim, pang-amoy o nakakakita
Na cha vyom. Bhumir Na Tejo Na Vayu
Hindi ako ang Langit, ni ang Lupa, ni ang Apoy o ang Hangin
Chidanand. Rupah., Shivo.ham, Shivo.ham
Ako ay walang hanggang kaligayahan at kamalayan, ako ay Shiva, ako ay Shiva "