Atma
Ang Ating Walang Hanggang Sarili
Sa napakaagang yugto ng pagbuo ng fetus ng tao, ang Atma (isang salitang Sanskrit na nangangahulugang ang ating walang-hanggang Espiritu) ay pumapasok sa puso ng fetus sa unang pagkakataon, na saka nagsisimulang tumibok. Sa biolohiya, ang ating puso ay bumubuo malapit sa ulo ng embryo sa cardiogenic area at kalaunan ay itinutulak pababa sa dibdib habang bumubuo ang ating katawan. Ang Atma ay nananahan sa puso bilang tahimik na tagapanood ng ating buhay at dumarating lamang sa ating kamalayan sa pamamagitan ng self-realization. Ito ang repleksyon ng primordial na pagkatao sa ating kalooban. Hindi ito umuunlad; sa halip, ito ang layunin ng ating ebolusyon, o masasabi nating ang ebolusyon ng kamalayan ng tao, upang marating ang kalagayan ng Espiritu.
Habang ang pilosopiyang Kanluranin ay umiikot sa indibidwalismo at sa pagpapaunlad ng personalidad o ego, ang pilosopiyang Silanganin naman ay kaugnay ng kolektibismo at nagsisikap na ibaling ang indibidwal patungo sa ating kolektibong pagkatao, ang laganap na Espiritu.
Inilalarawan ni Shri Mataji kung paano ang paggupit sa umbilical cord sa oras ng kapanganakan ay nagdudulot ng paghihiwalay sa ating kamalayan mula sa ganap na banal na kamalayan sa subtle na Sushumna channel. Sa gross level, ang paghihiwalay na ito ay katumbas ng puwang sa pagitan ng solar plexus at ng vagus nerve ng parasympathetic nervous system. Ang penomenong ito ay pinangalanan sa maraming sinaunang banal na kasulatan, halimbawa, bilang Void sa sistemang Zen at Maya (ilusyon) sa Hinduismo. Kalaunan, sa panahon ng ating kabataan, kapag ang ating limitadong pagkakakilanlan bilang tao, na sinisimbolo ng ego at superego, ay lumalaki tulad ng lobo na bumabalot sa kaliwa at kanang hemisphere ng utak na katumbas ng mga dulo ng kaliwa at kanang sympathetic nervous system, ganap nitong binabalot ang ating kamalayan bilang hiwalay na entidad, at namamayani ang kamalayan ng 'Ako' (Aham).
Sa pamamagitan ng proseso ng self-realization, kapag umakyat ang Kundalini patungo sa puso, nililiwanagan nito ang Atma, at nagsisimula tayong maramdaman ang likas na katangian ng Atma, ang dalisay na kagalakan ng pag-iral. Kapag umakyat pa ang Kundalini patungo sa Sahasrara Chakra, ang pinakamataas na sentro ng enerhiya na nasa bahagi ng fontanel bone ng ating ulo, ang ating indibidwal na Atma ay nakokonekta sa laganap na unibersal na kapangyarihan, at tayo ay nababasa sa kaligayahan ng pagiging isa sa ating sarili at sa kapangyarihang lumalaganap sa buong sansinukob. Kahit isang munting bahid lamang ng kagalakang ito (na maaaring maramdaman natin kapag umakyat lamang ang ilang hibla ng Kundalini sa itaas ng ating ulo) ay maaaring maging gabay na bituin sa ating espirituwal na paglalakbay. Kapag naramdaman na natin ang kagalakang iyon, ayaw na nating mawala ito, at kusa nating iiwasan ang mga saloobin at pag-uugaling nakakasama sa pagpapanatili at paglago nito. Kaya't kakaunti lamang ang mga alituntunin sa Sahaja Yoga at wala itong dogma.
Inilalarawan ni Adi Shankaracharya, isa sa mga kilalang gurong espirituwal ng India, ang ganap na kalagayang ito ng kamalayan ng kolektibong pagkatao na sumasalamin sa ating puso bilang walang-hanggang kaligayahan, sa magagandang taludtod ng
"Atma Shatakam."
"Manobuddhyahamkar. Chittani Na Aham
(Hindi ako ang katalinuhan, isip, pansin, o ego.)
Na cha Shrotr. Jihve, Na cha ghraan Netreghraan Netre
(Hindi ako ang mga organ ng pandinig, ni ng panlasa, pang-amoy o paningin.)
Na cha vyom. Bhumir Na Tejo Na Vayu
(Hindi ako ang Langit, ni ang Lupa, hindi rin ang Apoy o Hangin.)
Chidanand. Rupah., Shivo.ham, Shivo.ham
(Ako ay walang-hanggang kaligayahan at kamalayan, ako si Shiva, ako si Shiva.")