Isang Marangal na Pamana
Mga Salinlahi ng Angkan ng mga Shalivahana
Eksaktong ikalabindalawa ng tanghali, sa araw ng spring equinox, ika-21 ng Marso, 1923, ipinanganak si Nirmala Salve sa Chhindwara, isang bayan sa heograpikong sentro ng India. Ang marangal na katangian ng kanyang mga ninuno ay nakita na sa pagkatao ni Nirmala mula pa sa murang edad.
Ang kanyang lola, si Sakhubai Salve, ay nagpamalas ng matapang at mabuting katangiang taglay ng angkan ng pamilya sa loob ng maraming siglo. Noong 1883, habang malapit na siyang manganak, namatay ang kanyang asawa sa ilalim ng malungkot na sitwasyon. Dahil sa banta ng kanyang mga kamag-anak (na hindi tinanggap ang katotohanang siya at ang kanyang pamilya ay mga Kristiyano), dinala niya ang kanyang apat na anak at umalis nang isang gabi sa gitna ng monsoon na malakas ang ulan, habang umaapaw na ang kalapit na ilog.
Kinailangang mag-adapt sina Sakhubai at ang kanyang mga anak mula sa buhay na masagana at komportable tungo sa buhay ng matinding pagtitipid. Gayunpaman, mahalaga kay Sakhubai ang edukasyon ng kanyang mga anak, at itinanim niya sa kanila ang diwa ng sakripisyo sa sarili at katapatan sa pananagutan. Nag-aaral sila sa ilalim ng ilaw-poste sa kalye kapag naubusan na ng kerosene sa bahay.
Si Prasad Rao, ang bunso, ay isang partikular na mahusay na mag-aaral at tumanggap ng mga iskolarsip sa buong akademikong karera niya. Nag-aral siya ng batas at sumali sa isang kilalang law firm sa lungsod ng Chhindwara. Nag-asawa siya di-nagtagal, ngunit sa kalungkutan, nabalo siya sa edad na 37, na may limang anak. Bagama't nag-aatubili, sa huli ay nahikayat siya ng kanyang mga kamag-anak na muling mag-asawa, dahil sa pagmamalasakit sa kapakanan ng mga bata.
May isang dalagang taga-Nagpur na nagngangalang Cornelia Karuna Jadhav, ang unang babae sa India na nakatanggap ng honours degree sa matematika. Siya rin ay isang iskolar ng Sanskrit at bihasa sa sinaunang kulturang Indian. Dahil sa taas ng kanyang pinag-aralan, nahirapan ang kanyang ama na makahanap ng katuwang para sa kanya na may kapantay, kung hindi man mas mataas, na kwalipikasyong akademiko.
Sa pamamagitan ng mga magkakaibigan, nagpadala si Prasad Rao ng panukalang kasal kay Cornelia at sa kanyang ama. Hindi madaling desisyon kung tatanggapin ang alok na ito mula sa isang balo na may limang anak. Gayunpaman, humanga siya sa kanyang katalinuhan at pananampalataya sa Diyos, at nadama niya ang matinding habag para sa mga bata nitong naulila sa ina sa murang edad. Sila'y ikinasal noong ika-21 ng Hunyo, 1920.
Sila ang nagsimula ng dinastiyang Shalivahan na ito, sa totoo lang, tinawag nila ang kanilang sarili na Sathvahan na nangangahulugang pitong Vahana (sasakyan). Kinakatawan nila ang pitong Vahana ng pitong chakra. Kamangha-mangha kung gaano ito ka-Sahaj.
Nagkaroon ng malalim na pagmamahal sina Prasad Rao at Cornelia para sa kanilang bansa at sa dakilang tradisyong espiritwal at mga pagpapahalaga nito. Ang kanilang anak na si Nirmala ay dalawang taong gulang pa lamang noong 1925 nang una nilang makilala si Mahatma Gandhi, at ang pagkikitang ito ay nagbigay ng malaking epekto sa kanila. Kinilala at ibinahagi nila ang kanyang pangarap para sa isang malayang India na makakamit sa pamamagitan ng walang-karahasang pakikibaka.
Sa kabila ng katotohanang binigyan ng titulo si Prasad Rao ng mga British at sila ay mga Kristiyano (na nangangahulugan ng maraming pribilehiyo sa panahon ng pamamahalang British), siya at ang kanyang asawa ay hindi nag-atubili na sumali sa kilusan, hayagang ipinakita ang kanilang paninindigan – kahit sunugin pa ang kanilang mga damit na gawa sa ibang bansa sa pampublikong plaza ng Nagpur. Dahil sa kanilang paglahok sa pakikibaka para sa kalayaan, parehong nabilanggo sila nang ilang beses, at ginawa nilang tuntunin ng pamilya na walang sinuman ang dapat umiyak para sa kanila. Ang kalayaan ng India ang pinakamahalagang bagay, at ang sakripisyo sa sarili ang tuntunin, hindi ang pagbubukod.
Habang madalas na wala o nakabilanggo ang kanyang mga magulang, kinuha ni Shri Mataji ang responsibilidad sa pamamahala ng sambahayan upang ang kanyang mga nakatatandang kapatid ay makapagpatuloy sa kanilang pag-aaral nang walang abala. Walong taong gulang siya noong panahong iyon.
Ilang taon ang lumipas, sapat na ang edad ni Shri Mataji upang sumali sa pakikibaka para sa kalayaan, hinihikayat ang kapwa mag-aaral na gawin din ito. Siya rin ay nabilanggo at pinahirapan din ng mga British. Ngunit hindi humina ang kanyang diwa dahil sa karanasang ito. Sa buong buhay niya, patuloy niyang isinabuhay ang walang-hanggang mga pagpapahalaga ng kanyang marangal na mga ninuno: katapangan, sakripisyo sa sarili, at pagmamalasakit.
